Het meisje, de sneeuwbol en ik

4.9
(13)

Door: A.W. Ruquer

Sneeuw. De ruitenwissers vegen onophoudelijk van links naar rechts en weer terug over de voorruit. Veel verschil maakt het niet. En het meisje naast mij helpt ook al niet. Ze praat niet veel, maar haar stem… Zangerig, licht, dromerig… Tegelijk rustgevend en opwindend. Om nog maar te zwijgen van haar gestalte! Wat een heerlijk ding… en zo jong. Moeilijk te geloven dat ze bij mij in de auto zit. Af en toe werp ik een schuine blik op haar. Ik zie dat haar jurkje weer wat omhoog is geschoven. Een onbehoorlijk groot deel van haar benen is zichtbaar. Het jurkje is van een dunne stof en bedrukt met bloemmotief. Helemaal niet geschikt voor deze tijd van het jaar, maar ja… Je hoort mij niet klagen. Ze draagt haar jas er open overheen. Ze zegt iets – ik versta niet wat. Ze lacht haar aanstekelijke lach.

Haar handen bewegen en ineens ligt er een op mijn knie. Ik schrik me rot. Ongemerkt stuur ik naar links. Getoeter. Lichtsignalen. Ik zit op de verkeerde weghelft en geef een ruk aan het stuur. De auto schiet naar rechts. Te ver naar rechts, besef ik meteen. Door de sneeuw verlies ik de grip op de weg. De auto raakt in een slip… Ik rem maar dat heeft geen zin nu de auto dwars over de weg glijdt. We tollen verder, richting het water… Een plons… IJskoud water rondom de auto. Blinde paniek maakt zich van mij meester. Ik wil hieruit, zo snel mogelijk. Ik probeer het portier te openen, maar de tegendruk is te groot. Terwijl ik voel hoe het water de auto binnenstroomt denk ik aan het meisje naast mij. Haar jonge leven… We moeten hieruit! Ik beuk nog harder tegen het portier. Ik kijk achterom om het meisje gerust te stellen. Ze zal toch ook in paniek zijn. … Maar de stoel is leeg, op een veldboeket na… Nog wanhopiger duw ik tegen het portier…Het water… O God, het water!

Het was de wekker die me redde. De irritante piepjes brachten me terug naar de realiteit. Badend in het zweet schoot ik overeind. Ik hapte naar adem. Het duurde een paar minuten voor ik me realiseerde waar ik was. Veilig in mijn eigen bed. Ik keek even om me heen en nam de vertrouwde omgeving in mij op. Langzaam kwam ik tot rust. Misschien was het toch geen goed idee geweest om gisteren nog een tweede biertje te nemen, dacht ik. Alcohol had een rare uitwerking op mij… Dat wist ik wel, maar ja, op zo’n vrijmibo…liet ik me toch weer overhalen. Of eigenlijk was het dit keer geen vrijmibo, maar een SiKlaBo.. Sinterklaasborrel, ter gelegenheid van het naderende Sinterklaasfeest. Ach, het maakte niet uit hoe je het noemde. Het was voor sommige collega’s gewoon een excuus om (te) veel te drinken en dubbelzinnige opmerkingen te maken. Niet zo gek eigenlijk dat de meeste vrouwelijke collega’s verstek lieten gaan. Voorspelbare grappen over Sinterklaas en zijn staf…

‘Shit!’, dacht ik ineens, ‘Sinterklaas!’

Ik moest nog Sinterklaasinkopen doen! Natuurlijk had ik daar weer veel te lang mee gewacht. Inmiddels was het al 2 december… En eerlijk gezegd had ik nog geen flauw idee wat ik zou moet halen… Het was maar goed dat Bianca mij een lijstje had gestuurd voor de kinderen, want als het van mijn creativiteit afhing…

Ik stond op, nam een douche en kleedde me aan. Zo’n twintig minuten later nuttigde ik een ontbijt en nam de krant even door. Nieuws over oorlogen, de krimpende economie, banenkrapte op de arbeidsmarkt, conflicten over asielopvang… kortom: niets nieuws. In de weerrubriek las ik dat de regen later over zou gaan in (natte) sneeuw. Nou, dat kon ik vandaag net gebruiken!

Eenmaal buiten daalde de ijskoude motregen als naalden op mij neer. Het was maar een paar flinke stappen tot de auto, maar ik zag direct al als een berg op tegen mijn bezoek aan de stad. De kale koopgoten bieden geen enkele bescherming tegen dit soort neerslag.

Ik zuchtte en reed weg. Hopelijk slaagde ik snel in mijn missie. Bijna een half uur reed ik vruchteloos rondjes door de binnenstad, op zoek naar een parkeerplek. Het leek wel of iedereen ineens vandaag nog de stad in moest. Mijn humeur zakte met elke rondje dat ik reed verder onder het vriespunt. Toen zag ik eindelijk een gaatje… Vlak voor een aanstormende BMW manoeuvreerde ik mijn autootje erin. De andere automobilist reageerde nijdig. Hij claxonneerde, maakte woedende gebaren met zijn vuisten, stak zijn middelvinger op en dreigde uit te stappen. Maar zodra hij mijn imposante gespierde gestalte uit de Fiat 500 zag klimmen bond hij in. Ik glimlachte, ondanks mijn humeur. Waren al die uurtjes in de sportschool toch nog ergens goed voor…

Iets positiever gestemd struinde ik de binnenstad af. Het was er waanzinnig druk. Mensen verdrongen elkaar in de winkels, en op de straten maakte niemand plaats voor een ander. Ik moest uitkijken dat ik niet door iemand met een paraplu in mijn oog werd geprikt. En iedereen had ook haast… De regen en koude maakten het er allemaal niet gezelliger op. Tot overmaat van ramp was de muziekinstallatie in de binnenstad van slag. Uit de aftandse speakers schreeuwden blikkerige kinderkoortjes ons “We wish you a merry Christmas” toe.

Met veel pijn en moeite wist ik een aantal items van de lijstjes te bemachtigen. Ook hier was het soms bijna vechten om de laatste koopjes. Ik was boos op mezelf dat ik niet eerder was begonnen. Dan had ik op m’n gemak vanuit huis van alles kunnen bestellen. Nu was dat veel te laat. Volgend jaar, zo nam ik mezelf voor, ga ik het echt anders doen. Als de kinderen volgend jaar tenminste nog Sinterklaas wilden vieren… Ze worden al zo groot. Jessica is al 17, en Mikey 15. Nog even en ze gaan studeren… Waar blijft de tijd toch?

Maar ja, cadeautjes van papa wilden ze natuurlijk nog wel, ook al woonde ik dan niet meer met hun mama samen. De scheiding lag al weer 10 jaar achter ons. Bianca was verliefd geworden op een ander. Het was eigenlijk verder allemaal vrij snel en relatief pijnloos geregeld. Ergens vond ik het ook niet erg om mijn vrijheid terug te hebben, want ik had gemerkt dat mijn liefde voor Bianca wat bekoeld was. Ik was destijds verliefd geworden op haar jeugdige uiterlijk, maar na twee kinderen was ze dat wel kwijtgeraakt. Nee, eerlijk gezegd keek ik toch liever naar meisjes van een jaar of 12… Toen Jessica die leeftijd bereikte had ik me soms enorm moeten inhouden. Hopelijk had ze nooit iets gemerkt van mijn heimelijke blikken. Als ik nu weer dacht aan haar prille tietjes in dat nachthemd… Oef. Maar goed dat ik haar toen niet meer dagelijks zag.

Zonder dat ik het heb gemerkt was ik voor de kassa stil blijven staan, in gedachten verzonken. Achter mij begonnen mensen te morren en ook de kassajuffrouw raakte geïrriteerd.

“Hallo meneer,” hoorde ik haar zeggen, “We hebben nog meer te doen vandaag!”

Ik verontschuldigde mij en legde gehaast mijn spullen op de toonbank. Het totaalbedrag viel me mee. De cadeautjes verdwenen in een aantal enorme tassen waarmee ik me naar de uitgang worstelde. Het was niet te voorkomen dat ik er mensen mee raakte.

“Sorry,” mompelde ik om de haverklap. Ja, volgend jaar ga ik het echt anders doen!

Onderweg naar de auto begon ik me af te vragen of het er allemaal wel in zou passen. Op momenten als deze zou een SUV wel handiger zijn. Nou ja, willekeurig welke andere auto, eigenlijk. Maar mijn angst bleek gelukkig ongegrond. Met een beetje passen en meten raakte ik alles kwijt. Mooi zo, dacht ik, missie geslaagd! Nu naar huis voor een kop koffie. Maar op het moment dat ik de sleutel in het contact wilde steken schoot mij iets door het hoofd. Bianca! Ik had nog niets voor Bianca… Dat zou ze niet leuk vinden.

Ik vloekte binnensmonds en leunde achterover. Na een paar diepe zuchten besefte ik dat er maar één ding op zit: ik zou nogmaals de stad in moeten. Verkleumd, nat en boos stapte ik weer uit de auto.

“Kut! Kut! Kut!”, mompelde ik terwijl ik me tegen de stroom in bewoog.

Ik lette nauwelijks op waar ik liep, duwde mensen ruw aan de kant. Blind sloeg ik een hoek om en botste pardoes tegen iemand aan. Er klonk een gesmoorde kreet, en verbeeldde ik het me, of hoorde ik daar glasgerinkel? Het besef dat ik mogelijk iemand pijn had gedaan verdreef mijn boosheid. Ik stond stil en keek naar de gestalte die daar op de grond lag.

“Oh sorry!’, zei ik, “Ik liep totaal niet op te letten.”

Mensen liepen nog steeds af en aan, met een boog om ons heen, ieder druk met zijn eigen zaken. Niemand scheen ons op te merken of zich om ons te bekommeren. De persoon op de grond was op handen en knieën gaan zitten. Ik zag toen dat het een meisje was – een jong meisje. Ze zocht scherven van iets bij elkaar, hield ze in haar hand.

“Mijn sneeuwbol!”, zei ze, en ik hoorde een snik in haar stem.

Mijn adem stokte in mijn keel. Die stem… die had ik eerder gehoord. Maar dat kon niet, dat was een droom. Ik wist even niet wat ik moest doen. Het meisje beneden mij zocht verder.

“Oh nee! Helemaal stuk…”, hoorde ik haar zeggen.

Ja, dacht ik, het was dezelfde stem. Of hij leek er in elk geval heel veel op. Toeval, natuurlijk. Ik schudde mijn hoofd. Daarna zakte ik door mijn knieën.

“Hee, nogmaals sorry,” zei ik. “Heb ik je pijn gedaan?”

Ze keek even op van haar werkzaamheden, schudde haar hoofd.

“Nee, ik ben oké”, zei ze.

Opnieuw schrok ik. Het was niet alleen haar stem… Ook haar gezicht was het gezicht uit mijn dromen. Zoiets gebeurde toch nooit echt? Of wel? Besluiteloos bleef ik naar haar kijken, terwijl ze de glasscherven bijeenraapte.

Een man liep tegen mij aan, struikelde bijna en vloekte.

“Idioot!”, beet hij me toe.

“Laten we maar even aan de kant gaan,” stelde ik het meisje voor. “We zitten nogal in de weg.”

Het meisje zweeg, maar kwam wel overeind. Met een hand veegde ze een lok haar uit haar gezicht – een gebaar dat ik altijd vreemd erotisch vind. In haar andere hand hield ze nog de scherven van wat eens dus een sneeuwbol was geweest. In het portiek van een leegstaande winkel vonden we een rustig plekje. Het meisje huilde. Nu ik wat beter zicht op haar had besefte ik dat ze waarschijnlijk niet ouder was dan een jaar of 13. Onhandig probeerde ik haar te troosten.

“Het spijt me echt dat ik tegen je aanliep. Ik ben ook soms zo onhandig.”

Ze leek me niet echt te horen.

“Wat moet ik nou?”, snotterde ze.

Beteuterd keek ze naar de glasscherven.

“Kun je geen nieuwe kopen?”, stelde ik voor.

Het meisje schudde heftig haar hoofd. “Het was de laatste die ze hadden,” zei ze. “En trouwens… mijn geld is op.”

“Oh, maar dat komt wel goed,” reageerde ik. “Ik heb ‘m gebroken, dus ik betaal ook een nieuwe.”

Ze keek naar me op.

“Meent u dat?”, vroeg ze.

Ik knikte nadrukkelijk. Ja, natuurlijk meende ik dat. Een sneeuwbol kopen was wel het minste wat ik voor dit meisje kon doen. Alles om haar zo lang mogelijk bij me te houden…

“Hij was best wel duur, hoor…”, hoorde ik haar zeggen.

Ik had geen idee wat zij precies onder ‘best wel duur’ verstond, maar ik nam aan dat niet in de buurt kwam van wat ik ‘best wel duur’ zou noemen.

Een beetje overmoedig zei ik dus: “Nou, dat zal wel meevallen, toch?” en ik lachte haar bemoedigend toe.

Voor het eerst verscheen er een voorzichtige glimlach op haar gezicht. Het stond haar geweldig, en ik voelde iets bewegen in mijn broek.

“Hou je in!”, dacht ik bij mezelf, “Je gaat alleen maar een sneeuwbol kopen met dit meisje.”

In een opwelling haalde ik een schone zakdoek tevoorschijn en veegde de tranen van haar gezicht. Tot mijn verrassing leek ze de aanraking wel prettig te vinden. Ze stribbelde in elk geval niet tegen.

“Zo,” zei ik daarna, “Dat is beter.”

We keken elkaar een tijdje aan. Toen stak ik mijn hand uit.

“Ik heet Edwin,” zei ik, “En hoe heet jij?”

Ze leek even te aarzelen voor ze antwoord gaf.

“Sonja,” zei ze toen en ze nam mijn hand aan.

“Aangenaam kennis te maken, mevrouw,” zei ik overdreven plechtig.

Daar kon ze gelukkig wel om lachen. Er ging een rilling over mijn rug. Oh ja, hoor – die lach zou ik uit duizenden herkennen! Ik liet niets merken van mijn verwarring en opwinding.

“Sonja… dat is geen naam die je nog vaak hoort. Sonja Bakker, natuurlijk, en Sonja Barend… Maar verder…”

Ze keek me aan, een nogal verbaasde uitdrukking op haar gezicht.

Ik schudde mijn hoofd. “Laat maar,” zei ik, “die namen zeggen jou natuurlijk niets.”

“Eh… Nee, eerlijk gezegd niet,” gaf ze toe.

“Het is ook niet belangrijk,” ging ik verder. “Laten we nu eerst op zoek gaan naar een nieuwe sneeuwbol voor jou.”

Meteen gleed er weer een schaduw over haar gezicht.

“Het was de laatste, dat zei ik toch al?”

“Hmm…”, antwoordde ik, “Dat zeggen ze wel vaker in winkels… Om je een speciaal gevoel te geven.”

“Echt waar?”, reageerde ze verbaasd.

Misschien wel, dacht ik. Het zou best kunnen. Maar eerlijk gezegd had ik het net zelf verzonnen. Ik wilde Sonja echter niet teleurstellen en dus zei ik: “Echt waar!”, met meer overtuiging dan ik voelde. “Dus kom, dan gaan we naar de winkel waar je ‘m hebt gekocht.”

Sonja leek overtuigd. “Oké, “ zei ze, en ze stapte het portiek uit. “Het is deze kant op.” Ik volgde haar een stukje door de hoofdstraat. Al snel sloegen we af, een kleinere zijstraat in en daarna nog een paar keer links en rechts. We kwamen in een straat die ik niet heel goed kende, ook omdat er schijnbaar helemaal geen winkels zaten. Sonja liep naar een deur die ik onder andere omstandigheden geen blik waardig zou hebben gegund. Erachter was een smalle gang die uitkwam in een ruim winkelpand. Bij binnenkomst bleef ik staan, getroffen door de geur die ik opving. Wierook, wist ik onmiddellijk. Een geur die ik altijd associeerde met harde kerkbanken en pastoor Tildemans. Het waren geen aangename herinneringen die boven kwamen, en het liefst was ik weer naar buiten gelopen. Maar ik was hier niet voor mezelf, ik was hier voor Sonja.

Ik vermande mijzelf en liep verder de winkel in. Het was er verrassend druk. Ik wierp een blik op de stellages en kasten in het pand en kwam tot de conclusie dat deze zaak geheel gewijd was aan esoterie. Onwillekeurig moest ik even lachen. Dit zou een walhalla zijn voor Bianca, dacht ik. Ik had juist al dat ‘zweverige gedoe’ afgezworen na mijn puberteit. En nu stond uitgerekend ik in deze winkel!

Sonja was voor mij uit naar een kast gelopen waarin een aantal sneeuwbollen uitgestald stond. Ik vond het een nogal vreemde combinatie: esoterie en sneeuwbollen in één winkel. Maar misschien vormden ze gewoon een noodzakelijke aanvulling op het assortiment.

“Zie je wel?”, zei Sonja, “Ze hebben hem niet meer.”

Nou, nee, dat kon ik natuurlijk niet zien. Ik wist helemaal niet hoe de sneeuwbol er oorspronkelijk had uitgezien! En trouwens: je kunt sowieso niet zien wat er niet is, maar dat zei ik ook maar niet. Dat was misschien te filosofisch voor haar. Dus zweeg ik en staarde met haar naar de vitrinekast.

Er kwam een verkoopster op ons af.

“Kan ik u misschien helpen?”, vroeg ze beleefd.

Sonja draaide zich naar haar om.

“Ik heb hier vandaag een sneeuwbol gekocht, maar ik heb ‘m per ongeluk laten vallen. En nu wil ik een andere kopen maar hij staat er niet meer tussen.”

“Oh, wat vervelend,” zei de verkoopster. “Welke was het? Misschien hebben we ‘m achter nog staan.”

Sonja beschreef de sneeuwbol zo uitgebreid mogelijk. Ik zag het gezicht van de verkoopster betrekken.

“Owww… da’s een heel exclusieve. Die krijgen we maar heel zelden. Ik ben bang…”

Ze liep naar de computer op de verkoopbalie. “Ik wil wel even kijken…” Muisklikken. Ik zag de verkoopster het hoofd schudden. “Nee, sorry – die hebben we niet meer. Tenminste…” Ze klikte verder. “Niet HIER nee… Maar wel nog in ons andere filiaal.” Er klonken nog wat muisklikken. “Ja, inderdaad, daar zou er nog één moeten zijn.”

Sonja keek half opgelucht. “Oh fijn!,” zei ze. “Kunt u die hierheen laten komen?”

“Natuurlijk!”, zei de verkoopster. “Dan kun je ‘m dinsdag hier ophalen. Morgen en maandag zijn we gesloten.”

Sonja’s gezicht betrok meteen weer. “Maar ik moet ‘m echt vandaag hebben…”

De verkoopster schudde haar hoofd opnieuw. “Dat gaat echt niet lukken.” Ze zweeg even en keek op de klok. “Als u snel bent kunt u ‘m misschien nog daar ophalen.”

“Waar is ‘daar’?”, vroeg ik, om ook een duit in het zakje te doen.

De verkoopster noemde een plaats op zo’n 40 minuten rijden. Ik schrok. Zelfs onder ideale weersomstandigheden zou dat krap worden, met het oog op de naderende sluitingstijd.

“Dat red ik nooit…”, zuchtte Sonja en haar stem trilde weer.

De verkoopster wierp een lange blik op haar. “Weet je wat?’, zei ze toen. “Ik bel het filiaal wel even. Vraag of ze wat langer open willen blijven. Dat willen ze vast wel doen, denk ik.”

“Ja?”, vroeg Sonja. “Wat lief van u!”

“Alles voor onze klanten!”, zei de verkoopster met een glimlach. Ze had de telefoon al in haar hand.

Sonja en ik bleven bij de balie staan terwijl de verkoopster sprak met een collega in het andere filiaal. Ik kon maar één kant van het gesprek horen.

“Hoi, met Karin,” hoorde ik de verkoopster zeggen. En nog eens: “Ja, hoi. Zeg, ik eh… ik heb een probleempje. Ik heb hier iemand die een sneeuwbol wil kopen maar die hebben wij niet meer. Nou zag ik dat jullie hem nog wel hebben.” Reactie van de andere kant. “Nee, ze wil hem vandaag nog hebben.” De verkoopster keek ons even aan. “Ja, dat wordt krap, dat begrijp ik. Maar misschien willen jullie iets langer open blijven?” Er volgde een kennelijk nogal heftige reactie. De verkoopster hield de hoorn even weg van haar oor. “Snap ik helemaal, hoor,“ vervolgde ze toen, “Ik zou het je niet vragen als het niet belangrijk was. Het gaat namelijk wel om ons meest exclusieve model.” De laatste drie woorden sprak ze met nadruk uit. Er viel zo te horen een stilte aan de andere kant. “Hallo Wendy? Ben je er nog?”, vroeg onze verkoopster.

Daarna liep ze weg van de balie en trok zich terug in een zijkamertje. De rest van het gesprek kon ik dus niet verstaan. Maar toen Karin terug kwam had ze een brede lach op haar gezicht.

“Zo,” zei ze, “Ik heb mijn collega weten over te halen de zaak langer open te houden. En ze houdt de sneeuwbol voor jullie vast.”

Sonja naast mij keek opgelucht. “Oh, dank u wel!”, jubelde ze bijna. “U weet niet hoe belangrijk dit voor mij is.”

Karin keek haar aan, wierp daarna een blik op mij en zei peinzend: “Misschien niet, nee… maar misschien ook wel.”

Karin en Sonja wisselden nog een blik uit. Toen zei Karin: “Nou, ik zou maar gauw gaan als ik jullie was. Het wordt al vroeg donker, en volgens mij sneeuwt het inmiddels.”

Sonja bedankte Karin nogmaals, en we maakten aanstalten om de winkel te verlaten.

“Wacht even,” zei Karin toen, “Misschien kun je beter via de achterkant… Ontloop je de drukte een beetje.”

Ze ging ons voor door een wirwar van gangetjes, opslagruimtes en nutteloze aanbouwen. Uiteindelijk hield ze een deur voor ons open.

“Zo,” zei ze, “Ik laat jullie vrij!”

Eenmaal door de deur merkte ik twee dingen op: het sneeuwde inderdaad, en we waren verrassend dicht bij mijn auto. Wijzend naar mijn Fiat zei ik tegen Sonja: “Oh, kijk – daar staat mijn auto al!”

Sonja keek van de auto naar mij en weer terug. “Wat een kleintje!”, zei ze verbaasd. “Pas je daar wel in?”

Ik grinnikte. “Zal je nog verbazen hoe ruim die is!”

Inmiddels hield ik het portier voor haar open. “Uw taxi staat gereed, mevrouw”, zei ik overdreven plechtig.

Pas toen vroeg ik me af of ze het wel aan zou durven om met mij op stap te gaan. Ik was toch een volslagen vreemde, een man notabene, en zij was een meisje van… ja, hoe jong eigenlijk? Maar ze stapte zonder enige schroom in en trok zelf het portier dicht. Een beetje aarzelend liep ik om de auto en nam plaats achter het stuur.

Voor ik de motor startte begon ik voorzichtig: “Ehmm… Sonja?”

“Ja?”, vroeg ze.

Ik wist niet goed hoe verder te gaan. “Het is… Nou ja… Ik vroeg me af… Het is nogal wat.”

Sonja keek me lichtelijk geamuseerd aan. Ze raadde mijn gedachten:

“Waarom een jong meisje als ik zomaar bij een wildvreemde man in de auto stapt, bedoel je?”

Ik knikte. “Ja, zoiets, ja.”

Sonja zuchtte even. “Ik begrijp je. Ja, ik begrijp je wel. Maar het is moeilijk uit te leggen.” Ze zweeg een poosje. “Ik vertrouw jou, “ vervolgde ze toen, “En ik ken mijzelf. Beter dan jij misschien kan vermoeden. Je weet niet…” Weer zweeg ze. “Dat is alles,” zei ze toen, “Ik vertrouw jou, en ik ken mijzelf.”

“En je ouders dan?”, vroeg ik, “Maken die zich geen zorgen?”

Sonja lachte nu hartelijk. Oh, die lach had ik eerder gehoord! Er ging een rilling over mijn rug.

“Oh, maak je daar maar helemaal geen zorgen over. Mijn ouders weten altijd precies waar ik ben.” En toen, weer serieus: “Echt, maak je over mij maar geen zorgen.”

In een onverwacht gebaar van tederheid raakte ze met haar wijsvinger even mijn neus aan, zoals een moeder soms bij haar kinderen doet. Ineens voelde ik me dom en klein.

“Laten we maar gaan, “ zei ik, “Anders redden we het nooit.”

Ik startte de motor. De reis naar het andere filiaal verliep eigenlijk probleemloos. Ja, het sneeuwde – maar gelukkig niet zo hard als in mijn droom. En ja, Sonja zat naast mij – maar ze was opvallend stil, en van fysiek contact was al helemaal geen sprake. Ze droeg ook geen zomers jurkje, maar was verstandig gekleed op het weer: solide schoenen, vaalblauwe spijkerbroek en een zwarte gewatteerde jas. Wat daaronder zat kon ik niet zien, de jas bleef dicht. Af en toe wierp ik een blik op haar, maar Sonja gebaarde mij steeds dat ik mijn aandacht op het verkeer moest richten.

Ik vroeg me wel af wat er allemaal in dat hoofd van haar omging. En hoe jong was ze nou eigenlijk? Ach, dat maakte ook niet uit – ze was sowieso te jong voor mij. Soms, dacht ik, zou ik wel weer 13 willen zijn. Minus school dan, want dat was een ramp geweest.

Toen we het andere filiaal bereikt hadden was het inmiddels al bijna donker. De straten waren vrijwel uitgestorven, want ja: de winkels waren al dicht, en het was pokkenweer. Het kostte geen enkele moeite om een leeg parkeervak te vinden.

We betraden een winkelpand dat wel heel erg leek op de winkel die we eerder die dag bezocht hadden, alleen lag dit pand dan aan een hoofdstraat. Onmiddellijk werd ik weer overvallen door die geur die bijna vergeten herinneringen naar boven bracht. Voor Sonja liet ik niets merken, of althans: ik deed dappere pogingen daartoe. Vanachter uit de winkel kwam een vrouw haastig naar ons toe. Ze hield een doos in haar handen.

“Eindelijk”, zei ze, niet bepaald vriendelijk. Zonder omwegen of toelichting duwde ze mij de doos in handen. “En niet weer laten vallen!”, voegde ze er bars aan toe. Dat was ik zeker niet van plan. “Nou, goede reis terug!”, wenste ze ons toe, al klonk dat niet echt gemeend.

Enigszins verbouwereerd lieten we ons de winkel uit werken. We stonden alweer buiten toen ik me iets bedacht.

“Wacht,“ zei ik en tikte op de glazen winkeldeur, “Moeten we niet betalen of zo?”

De vrouw schudde haar hoofd. “Dat is al geregeld. Geloof me, als Karin niet voor jullie betaald had…”

Ik hoorde hoe de sloten dicht klikten, waarna de vrouw even snel verdween als ze was verschenen. Een paar seconden later was de winkel in het donker gehuld. Sonja en ik keken elkaar aan.

“Pfff!”, zei ik, “Dat was niet bepaald een hartelijk welkom.”

“Sorry,“ zei Sonja, “Het is allemaal mijn schuld.”

Ik schudde verontwaardigd mijn hoofd. “Dit? Nee, hier kun jij toch niets aan doen? Die vrouw is gewoon met haar verkeerde been uit bed gestapt of zo.”

Maar Sonja hield vol: “Jawel, het is wel mijn schuld. Misschien leg ik je dat nog wel eens uit.”

Ik begreep oprecht niet wat Sonja eraan kon doen dat deze vrouw zo’n slecht humeur had, maar ik liet het maar. Het was koud en nat en donker op straat, en ik verlangde plotseling naar een warm bad en een kop soep. Ik rilde.

“Huh!”, zei ik, “Laten we maar naar huis gaan.”

Sonja stapte in, de doos met de sneeuwbol zorgvuldig vasthoudend, en ik volgde haar voorbeeld. Toen we eenmaal onderweg waren naar mijn woonplaats stelde ik een in mijn ogen logische vraag: “Waar kan ik jou straks afzetten?”

Sonja was kennelijk in gedachten verzonken geweest. “Afzetten?”, vroeg ze, licht verbaasd.

“Ja, afzetten. Ik bedoel: waar woon je? Of waar moet je naartoe?”

“Oh, zo”, zei ze. Ze schudde haar hoofd. “Daar kun je niet komen.”

Nu was het mijn beurt om verbaasd te zijn. “Hoezo niet komen? Met de auto bedoel je?”

“Ja, dat bedoel ik inderdaad,” reageerde Sonja voorzichtig.

“Nou, geen probleem toch? Dan zet ik je daar ergens in de buurt af.”

Sonja schudde opnieuw haar hoofd, nu heftiger. “Dat kan echt niet,” zei ze. “En bovendien…”

Toen ze zweeg drong ik aan: “En bovendien…wat?!?”

Zachtjes hoorde ik haar zeggen: “Bovendien ga ik met jou mee.”

Van pure schrik stuurde ik de auto bijna op de verkeerde weghelft.

“Wat?!?”, reageerde ik, terwijl ik de auto weer met moeite onder controle kreeg. “Met mij mee? Doe niet zo idioot!”

Maar Sonja hield aan. “Ik ga met jou mee. Dat was al beslist.”

Ik begreep er niets van. “Wat? Huh? Hoezo, al beslist? Waar heb je het over?”

“Och kom!”, zei Sonja, “Jij wist het toch ook al toen je tegen me aanliep? Wat er zou gaan gebeuren?”

Wist ik dat? Ik vroeg het me af. Ik hoopte het, ja, dat er zoiets zou gebeuren. Maar hopen of fantaseren is iets heel anders dan weten.

Behoedzaam antwoordde ik: “Nee, Sonja, dat wist ik niet. Hoe kon ik dat weten? Ik ben niet helderziend of zo. En je bent leuk en lief en zo, daar niet van. Maar je kan natuurlijk niet met mij mee.” Toen ze zweeg voegde ik eraan toe: “Dat begrijp je zelf toch ook wel? Ik bedoel, hoe oud ben je? 12, 13?”

Om een of andere reden vond dat Sonja nogal amusant. “Hihihi!”, zei ze, “Denk je dat? Wat grappig!”

Ik schrok me een hoedje. Was ze dan zelfs nog geen 12?? Dat maakte de zaken er niet beter op.

Naast mij zat Sonja nog steeds met een lach op haar gezicht, terwijl ik voorzichtig door de sneeuw en het toenemende duister manoeuvreerde. Langzaam maar zeker naderden we mijn eindbestemming, en ik wist niet goed wat ik nu moest doen. Ik kon Sonja toch ook niet zomaar ergens uit de auto zetten. Koortsachtig zocht ik naar een oplossing, maar vond er geen. Nou ja, eigenlijk was er maar één, voor zover ik kon bedenken, en dat was: doen wat Sonja had voorgesteld. Van de ene kant stond mij dat tegen, van de andere kant wilde ik niets liever.

Ik wikte en woog… Toen we dan voor mijn huis tot stilstand kwamen had ik een besluit genomen. Ik zuchtte.

“Kom maar mee, dan,” zei ik. “Ik kan je toch ook niet op straat zetten.”

Het was gevaarlijk wat ik deed, dat wist ik wel, maar wat kon ik anders? Ik deed de voordeur open en liet haar in de hal, waarna ik zelf terug liep naar de auto om de cadeautjes eruit te halen. Sonja bleef braaf wachten, handen in de zakken van haar jas, en keek toe. Over de besneeuwde stoep glibberde ik naar binnen, in beide handen een paar plastic tassen. Ik zette de tassen neer en deed de deur achter mij dicht. Daarna trok ik mijn jas uit en hing die aan de kapstok. Al die tijd bleef Sonja rustig staan en keek naar de tassen.

“Allemaal voor Sinterklaas?”, vroeg ze.

“Hm hm,” stemde ik in. Ik voelde de behoefte om het toe te lichten. “Niet voor mijzelf, hoor. Voor mijn kinderen, en iets voor mijn ex.”

Terwijl ik het zei schoot er iets door mijn hoofd. Shit! Ik had nog steeds niets voor Bianca! Door al dat gedoe was het mij totaal ontschoten. Maar wacht eens…het was morgen nog koopzondag. Dan moest het dan maar gebeuren.

“Hoe oud zijn je kinderen?”, vroeg Sonja.

“17 en 15,” antwoordde ik naar waarheid. “Niet dat je dat iets aangaat…”

“Nee, sorry, je hebt gelijk,” reageerde ze. “Het gaat me inderdaad niets aan. Ik vroeg het me gewoon af.”

Nog steeds stond ze daar onbeweeglijk, handen in de zakken, de doorgang naar de gang te blokkeren.

“Je staat een beetje in de weg, Sonja,” moedigde ik haar aan, “En wil je je jas de hele tijd aanhouden?”

Sonja lachte. “Neeee! Is hier binnen niet nodig, toch?”

Ze ritste haar jas open en trok ‘m uit. Tot mijn niet geringe verrassing bleek ze er een naveltruitje onder te dragen. Mijn wenkbrauwen schoten even omhoog.

Sonja zag het. “Haha! Had je niet verwacht, hè?”

Nee, dacht ik, dat had ik inderdaad niet verwacht. Maar waarom eigenlijk niet? Naveltruitjes waren populair tegenwoordig. Je zag meisjes en vrouwen van alle leeftijden ermee lopen, of het nou zomer was of winter. Terwijl ik daar nog even over nadacht ging ik haar voor naar de woonkamer/keuken. Daar aangekomen keek ze even rond.

“Leuk,” zei ze, “Maar je kan wel zien dat hier geen vrouw woont.” Ze sloeg een hand voor haar mond. “Oh sorry, dat was nogal onhandig. En ook niet erg aardig.”

“Het geeft niet,” zei ik, “Ik ben mij daar ook wel van bewust.” Ik gebaarde naar de stoelen. “Plof maar ergens neer.”

Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. “Zijn jullie al lang uit elkaar? Of mag ik dat niet vragen?”, vroeg Sonja.

“Een jaar of tien,” antwoordde ik.

Het was gek, ik voelde ineens de behoefte om haar het hele verhaal te vertellen – en dus deed ik dat ook. Ik vertelde alleen niet dat ik een voorliefde had voor meisjes in een bepaalde levensfase. Dan zou ze misschien alsnog weg willen. En nu ze eenmaal binnen was wilde ik niets liever dan haar binnen houden. Gewoon, omdat het gezelschap me goed deed. Het was lang geleden dat er hier een vrouw (of meisje) over de vloer was geweest. Zelfs Jessica, mijn eigen vlees en bloed, kwam hier maar zelden. Misschien voelde ze onbewust aan dat er “iets” met mij aan de hand was.

“En sindsdien heb je geen vriendin meer gehad? Geen dates?”, vroeg Sonja.

“Eh…Nee,” zei ik, toch wat beschaamd. “Het is… lastig. Ingewikkeld. Ik weet ook niet of… of ik het wil. Of er wel iemand is die… die bij me past. En hoe langer je wacht, hoe hoger ook de drempel wordt.”

Sonja keek me peinzend aan. “Niet gaan lachen,” begon ze, “Maar ik denk dat ik wel bij je zou passen.”

Ik lachte niet, maar voelde hoe alle bloed uit mijn hoofd leek weg te trekken. Huh?! Wat wist zij van mijn verlangens, van mijn gevoelens? Hoe kon ze dat weten? Of had ze het geraden? Ik slikte moeizaam, forceerde een glimlach.

“Jaaa…,” reageerde ik voorzichtig, “Als je 30 jaar ouder zou zijn misschien…”

Sonja lachte ook niet. Toch meende ik een twinkeling in haar ogen te zien toe ze zei:

“Ik ben niet zo jong als je denkt dat ik ben. Ik kan het ook niet helpen dat ik eeuwig jong blijf.”

Mijn blik gleed nog eens over haar lichaam. Met de beste wil van de wereld kon ik me niet voorstellen dat ze ouder was dan 13. Toch was dat wel wat ze bedoelde, dacht ik. En dat bracht mij ook weer terug tot de realiteit: ik zat hier met een meisje van een jaar of 13. Een meisje dat mijn dochter kon zijn (qua leeftijd) maar het niet was. Ze kon niet blijven… toch?

“Misschien moet je toch maar even je ouders bellen. Om te zeggen waar je bent of zo…”

Sonja keek me aan. “Lief dat je je zorgen om mij maakt, maar dat is echt niet nodig. Dat heb ik toch al gezegd?”

Ze stond op, nam mijn hoofd tussen haar handen en herhaalde: “Maak je om mij geen zorgen. Ik ken mijzelf, en ik vertrouw jou.” Weer tikte ze even mijn neus aan met haar vinger. Nu gaf ze er een knipoogje bij. “Afgesproken?”, vroeg ze.

Ik stemde toe, al was ik er niet gerust op. Kon ik mijzelf wel vertrouwen, met zo’n schepseltje om mij heen? Er begon zich beneden toch al iets te roeren. Ik maakte mij van haar los.

“Ik eh… Ik moet de cadeautjes nog inpakken,” zei ik. “En ik heb ook wel trek, trouwens.”

Een blik op de klok leerde dat het al even voorbij mijn gebruikelijke etenstijd was.

“Zullen we dat eerst maar doen?…Eten?”

Sonja knikte. “Ja, goed idee! Ik rammel!”

Ik vertrok naar de keuken. “Wat wil je eten?”, vroeg ik ondertussen.

“Gemarineerde varkenshaas met kweeperencoulis, geblancheerde spruitjes en gegratineerde zoete aardappel, met een tarte tatin toe,” zei Sonja zonder aarzelen.

“Huh? Watteh?”, reageerde ik.

Sonja proestte het uit. “Geintje! Net wat je in huis hebt, joh!”

“Oh, gelukkig… Ik schrok me een hoedje.”

Ik snuffelde wat in de koelkast en zag daar nog een restje pasta van twee dagen eerder staan. Ik schatte dat het wel genoeg was voor twee.

“Is pasta ook oké?”, vroeg ik daarom.

Er klonk een instemmend geluidje. Even later klonk het gezoem van de magnetron.

“Sorry,” verontschuldigde ik mij, terwijl ik heen en weer liep om de tafel te dekken, “Ik ben geen keukenprins.”

“Geeft toch niets?”, zei Sonja. “En wat je met liefde klaarmaakt smaakt altijd lekker.”

Dat was een wijsheid waar ik niet tegenin durfde te gaan, ook al smaakt met liefde klaargemaakt eten echt niet altijd lekker. Het duurde niet lang voor het eten warm was, en we namen plaats aan de tafel, tegenover elkaar. We aten in relatieve stilte, beiden met onze eigen gedachten. Hoewel ik mij ertegen verzette werd mijn blik toch steeds weer getrokken naar de lichte welving die te zien was in haar truitje en het stukje blote buik eronder. Ik vond dat ze een sexy naveltje had, en die gedachte miste zijn uitwerking niet op mijn jongeheer. Mijn broek begon aardig te knellen… Na de maaltijd durfde ik bijna niet op te staan, uit angst dat ze zou zien wat zich “daar beneden” had afgespeeld. Ik besloot even te wachten in de hoop dat de zaak wat zou afkoelen.

Maar ach…Sonja besloot zich eens flink uit te rekken. Daardoor werd een groter deel van haar buik zichtbaar. En wat misschien nog erger was: ik meende twee puntjes waar te kunnen nemen daar waar zich haar borsten bevonden. Droeg ze er soms niks onder? Dat zou toch niet..? Het bloed klopte in mijn slapen. Ik slikte en moest gaan verzitten om mijn lul meer ruimte te geven. Toen stond Sonja op en liep op mij af.

“Het was heel lekker,” zei ze, en ze sloeg spontaan haar armen om mijn nek, waarna ze me een zoen op de wang gaf.

Ik voelde haar lichaam tegen het mijne en durfde me nauwelijks te verroeren. Het voelde… elektrisch.

“Dank je,” reageerde ik zo beheerst mogelijk, hoewel mijn hart als een razende tekeer ging.

Gelukkig duurde de omhelzing niet lang.

“Sorry,” zei Sonja, “Dat vond je niet heel prettig, hè?”

Ik zweeg.

“Ik ben soms een beetje TE spontaan,” vervolgde ze, “Dat brengt me wel eens in de problemen.”

Inmiddels had ik mezelf wel weer wat onder controle.

“Het is oké,” zei ik, “Ik ben het alleen niet meer gewend. That’s it.”

We keken elkaar een tijdje aan. Het leek alsof Sonja mijn gedachten probeerde te peilen.

“Hmm…,” zei ze nadenkend, “Volgens mij is het meer dan dat. Maar voor nu is het inderdaad oké.”

Ze draaide zich om, pakte de borden van tafel en bracht ze naar de keuken.

“Nu eerst maar afwassen zeker?”, vroeg ze.

“Ik heb een vaatwasser,” antwoordde ik. “Nog uit de tijd toen hier twee kleine kinderen rondliepen. Wel zo handig.”

Op mijn aanwijzingen zette ze de vaat in de machine, die vervolgens zijn werk ging doen. Pas toen merkte ik dat mijn lid niet meer zo stijf was dat het er verdacht uitzag en durfde ik op te staan.

Toen we weer in de woonkamer zaten viel er een ongemakkelijke stilte. Onwillekeurig was ik zo ver mogelijk bij Sonja vandaan gaan zitten. Vanuit mijn positie keek ik naar haar, en zij keek naar mij. We wisten allebei niet goed hoe het nu verder moest, denk ik.

Na een tijdje nam ik het woord. “Eerlijk gezegd…,” begon ik, “… Ik weet niet goed wat ik moet doen. Het voelt allemaal nogal… ongemakkelijk.”

Sonja zweeg, dus ging ik verder:

“Ik heb nog nooit een meisje van… nou ja, van jouw leeftijd te logeren gehad. Zelfs mijn eigen dochter niet.”

“Waarom niet?”, vroeg Sonja. “Waarom je dochter niet, bedoel ik.”

Ik haalde mijn schouders op. “Och, ik weet niet… Ze is… Het is… “ Ik zuchtte en haalde vermoeid een hand over mijn gezicht. “Het is ingewikkeld,” zei ik, “Ik weet niet eens of ik het zelf wel begrijp.”

“Volgens mij is het juist heel simpel,” reageerde Sonja, “Je moet het alleen durven zeggen.”

Ze had haar benen opgetrokken en haar armen om haar knieën geslagen. Met haar blauw-grijze ogen keek ze me strak aan.

“Ik ben bang,” gaf ik toe, “Bang voor haar reactie. Bang voor de reactie van mijn ex. Bang voor wat anderen ervan zullen vinden. Bang dat ik word uitgekotst.”

Sonja schudde lichtjes haar hoofd. “Je kinderen weten het al lang. Of anders hebben ze wel sterke vermoedens. Kinderen voelen veel meer dan we beseffen.” Na een korte pauze voegde ze eraan toe: “Je blijft toch gewoon altijd hun papa, hoor. Wat je ook gedaan hebt of wie je ook bent.”

“Waar haal jij al die wijsheid toch vandaan?’, vroeg ik me hardop af. Sonja moest lachen.

“Ik heb je toch al vaker gezegd: ik ben ouder dan ik lijk. Geloof me nou maar.”

Ik wist niet wat ik moest geloven. Een volwassen vrouw in het lichaam van een meisje… Zou dat trouwens niet de ideale combinatie voor mij zijn? Maar ik schudde die gedachte van mij af. Zoiets bestond helemaal niet. Tegenover mij zat gewoon een meisje van 13, hield ik mijzelf voor. Een wereldwijs meisje, dat dan weer wel. Ik vroeg me af wat ze allemaal al had meegemaakt. Het bleef even stil.

Toen zei Sonja: “Durf je het niet hardop te zeggen? Zal ik het anders voor je doen?”

Ik schudde mijn hoofd.

“Het is zo moeilijk,” zei ik, “Als ik het zeg is het echt. En dan wil jij hier ook meteen weg.”

Nu schudde Sonja haar hoofd.

“Je snapt het niet, hè? Ik had al op -tig momenten weg kunnen gaan, maar ik ben gebleven. Sterker nog: ik ben heel bewust met je meegegaan naar je eigen huis. Waarom denk je?”

Ik denk dat het toen inderdaad pas tot mij doordrong. Voor het eerst zag ik ook echt wat er in haar ogen te lezen was. En toen durfde ik het wel te zeggen:

“Oké dan… Ik val op meisjes van een jaar of 12-13. Ik vind ze de meest sexy, aantrekkelijke, geile wezens die er op twee benen rondlopen. Die kleine tietjes, die lekkere kontjes en die gladde kutjes… of met al een beetje haartjes… daar word ik ongelooflijk opgewonden van. Daar fantaseer ik over als ik alleen ben. Dat zoek ik op op het internet. En ja, ik heb ook wel eens over mijn dochter gefantaseerd. Ik zag haar een keer in haar nachthemd… Oh, die kleine knopjes! Zo geil!”

Terwijl ik het zei voelde ik mijn lul weer groeien. Ik deed nu geen moeite meer om het te verbergen.

“En ze heeft ook geweldig mooie benen.”

Plotseling zweeg ik, toch een beetje beschaamd. “Maar het is mijn dochter, hè, dus het mag niet.”

“Nee,” zei Sonja, “Met je dochter is inderdaad geen goed idee. Maar ik ben je dochter niet…”

En met die woorden stond ze op, liep naar mij toe en ging schrijlings op mijn schoot zitten. Ik protesteerde niet, ook niet toen ze haar armen om mij heen sloeg en haar lippen op de mijne drukte.

“Ik word zo geil als je zo praat,” hoorde ik haar mompelen.

Haar tong vond een weg tussen mijn lippen… Weer voelde ik een elektrische schok door mijn lichaam gaan. In een reflex trok ik haar lichaam dicht tegen mij aan.

“Oh Sonja…,” bracht ik uit, “Dit is zooo fout…”

Ze stopte even met tongen.

“Maar jij wilt het… En ik wil het… Dan kan het niet fout zijn, toch?”, reageerde ze.

We keken elkaar aan. Ach, dan maar fout – het kon me ook niet meer schelen. Onze monden vonden elkaar weer. Mijn handen bewogen over Sonja’s rug. Eerst nog braaf over haar truitje, maar dat hield ik niet lang vol. En heus niet alleen omdat het truitje steeds omhoog schoof. Haar blote rug voelde heerlijk glad en jong. Sonja had het wel in de gaten, en voor ik het wist had ze het kledingstuk uit gedaan.

“Zo,” hijgde ze, “Dat is beter, hè?”

Ik wist niet hoe ik het had. Haar blote bovenlichaam tegen het mijne, die heerlijke kleine tietjes voor het grijpen… Zelfs al had ik gewild, ik kon mij niet meer inhouden. Gretig gleden mijn handen over haar lichaam. Ik drukte mijn mond op haar borsten, kuste ze onophoudelijk. Ik likte haar tepels, ik sabbelde eraan. Ze smaakte zo heerlijk jong… en ze voelde zo goddelijk glad. Ik kuste haar armen, haar handen, haar oksels… Alles waar ik maar met mijn mond bij kon. En Sonja liet het allemaal toe. Ik kon wel merken dat ze steeds opgewondener raakte. Haar lichaam kronkelde onder mijn aanraking, haar ademhaling werd sneller, en haar hartslag nam toe…
“Kom,” hijgde ik, “We gaan naar boven.”

Op een of andere manier lukte het mij op te staan terwijl ik haar onder haar billen vasthield. Sonja had haar benen om mij heengeslagen. Al kussend en strelend liepen we de trap op. Het was een hachelijke onderneming, maar het liep goed af. Eenmaal boven legde ik haar behoedzaam op mijn bed. We wisten allebei wat er nu zou gaan komen… Sonja had geen aanmoediging nodig. In minder dan geen tijd had ze haar spijkerbroek uit en haar slipje naar beneden. Ik had meer tijd nodig om mij uit te kleden, ook omdat mijn stijve lid wat in de weg zat. Maar al snel was ik ook naakt.

Ik stond daar, in adamskostuum, en keek neer op dat jonge lichaam op bed. Wat was ze prachtig! Perfecte kleine tietjes, de tepels hard omhoog van opwinding… een heerlijk gladde strakke buik met een sexy naveltje… de mooiste benen die ik ooit gezien had, met daaronder twee goed verzorgde voeten… of voetjes, eigenlijk… En natuurlijk onder aan de buik, tussen de aanzet van de benen, een vrijwel haarloos gleufje.

Toen ik mij behoedzaam iets voorover boog om beter te kijken zag ik een paar voorzichtige donshaartjes glinsteren. Zo’n prachtig gezicht… Met mijn vinger streek ik er even langs. Sonja sidderde. Nu ik zo dichtbij haar was kon ik ook zien dat ze al behoorlijk nat was. Mijn al harde lid ging er nog stijver van staan.

Het was Sonja die de stilte verbrak. “Je bent mooi!”, zei ze bewonderend.

Ik kon me niet herinneren dat iemand dat ooit tegen me had gezegd, en ik was er even stil van. Ik had er ook nooit zo bij stil gestaan eigenlijk of mensen mij “mooi” zouden vinden. Dat ik naar de sportschool ging deed ik louter voor mijzelf.

“Dank je,” antwoordde ik. “Jij mag er zelf ook wel wezen, hoor!”

Sonja glimlachte. Haar ogen waren strak op de mijne gericht.

“Ik wil met je neuken,” zei ze toen. Ze liet haar blik over mijn lichaam dwalen. “Oh god, ik ben zo geil!” Ze stak een hand naar me uit. “Kom, neuk me alsjeblieft…”

Ik besloot haar niet meteen haar zin te geven. Eerst verkende ik haar lichaam met mijn handen en met mijn mond. Weer likte ik haar tepels, een hand tussen haar benen. Mijn vingers gleden gemakkelijk naar binnen. Ze was drijfnat daar beneden. Haar kutje voelde ruimer aan dan ik verwacht had. Er gingen moeiteloos twee vingers in. Sonja lag alweer te kronkelen. Ik hoorde haar kreunen, zuchten… Mijn vingers bewogen hard op en neer en Sonja gilde het uit. Maar ik liet haar nog niet komen… Ik bewoog juist langzamer. Daarna haalde ik mijn vingers uit haar en likte ze demonstratief een voor een af. Sonja smaakte verrukkelijk. Ik kwam er zelf bijna spontaan van klaar.

“Zo geil…”, hoorde ik Sonja fluisteren. “Neuk me nou….”

Maar dat deed ik niet. Nog niet… Nu ging ik haar poesje bewerken met mijn mond en tong. Ik likte het vocht van haar lippen. Sonja kon niet stil blijven liggen. Met mijn handen dwong ik haar benen zo ver mogelijk van elkaar. Haar lippen openden zich… en ik drong naar binnen. Sonja begon weer te gillen en kreunen. “Owww jaaa… Grmdnh kut jaaa….” Met mijn tong verkende ik haar grotje. O, wat smaakte ze lekker. Ik had een paar vingers op haar klitje gelegd en die bewoog ik tijdens het likken. Sonja sloot haar benen en mijn hoofd kwam klem te zitten. Het kreunen en steunen hield niet op, en ik werd ook alleen maar geiler. Steeds harder likte ik haar, steeds sneller bewogen mijn vingers. Ik probeerde zo diep mogelijk te komen. Sonja had nu ook een hand op mijn hoofd gelegd. Haar rug kromde zich. “OoooowOowooaawoooe mnghhgmmngh,” kreunde ze. “Ik hou het niet!!” Ze schokte. “Kut o kut! Ik ga komennnnnnhh!”

Er volgde een reeks geluiden die ik niet weer kan geven. Op hetzelfde moment kwam ze hard klaar onder mij. Ik voelde het vocht in en rond mijn mond stromen, maar mijn hoofd kon geen kant op. Het leek eeuwig te duren en ik dacht even dat ik buiten adem zou raken. Maar toen verslapte de greep van Sonja’s benen en kon ik mijn hoofd terugtrekken. Ik haalde een paar keer diep adem en keek neer op de natte bende tussen Sonja’s benen. Nou ja, niet alleen daar was het nat, trouwens: Sonja’s hele lichaam glom van het zweet, en ook ik was er nat van.

Het duurde lang voordat Sonja was bijgekomen. “Holy shit….,” zei ze toen, “Dat was lekker!!”

Ze lag vermoeid op haar rug, een arm omhoog, een ander naar beneden, de donkerbruine haren verward in een waaier rond haar hoofd. Haar borstkas ging nog steeds in een vrij hoog tempo omhoog en omlaag. Ik vond haar nog mooier dan toen ze zich net voor me had uitgekleed. Mijn pik stond nog steeds loeistrak. Ik wreef er even met mijn hand over. Oef, wat klopte dat ding! Daar moest ook hoognodig wat spanning uit… Ik maakte de vingers van mijn ene hand nat met wat spuug. Die legde ik weer op Sonja’s kutje. Ze reageerde meteen.

“Owww….,” hoorde ik haar kreunen. Het voelde ook nog wat opgezwollen daar beneden. Met mijn andere hand trok ik aan mijn lul. Niet dat dat echt nodig was, veel strakker kon volgens mij niet. Terwijl ik mijn vingers bewoog merkte ik dat Sonja zelf ook weer natter werd. En aangezien mijn lid ook wat voorvocht begon te produceren dacht ik dat het tijd werd… Tijd om het zwaard in de schede te steken.

De fase van ‘rustig aan’ of ‘voorzichtig’ was ik al lang voorbij. Ruw stootte ik in een keer naar binnen. Tot mijn verrassing voelde ik nauwelijks weerstand. Kennelijk was het niet de eerste keer voor Sonja. Ik kan niet uitleggen waarom, maar dat maakte mij alleen maar geiler. Diep stootte ik naar binnen, hard en ruw, keer op keer. Ik hield totaal geen rekening meer met Sonja, ik dacht alleen aan mezelf. Ik wilde klaarkomen in dit meisje – hard en veel spuiten, alles vol… Mijn handen klauwden in het beddengoed terwijl ik op haar in beukte. Ik bleef wel oogcontact houden met Sonja. Die lag opnieuw te kreunen en hijgen. Ze was nog maar nauwelijks bekomen van de eerste keer, maar ze leek toch te genieten. “OOOOH! OOOEH! JAaAAAaAhh!” klonk het uit haar mond. Haar lichaam lag geen moment stil. Mijn pik verdween keer op keer tot aan mijn ballen in haar kutje. Het voelde zo geweldig lekker.. Zo ontzettend geil… Zo heet en strak, maar niet te strak…

Ik kon een hoogtepunt niet lang uitstellen. Grommend en vloekend kwam ik klaar. Ik spoot mijn ballen helemaal leeg. Er leek geen einde aan te komen. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo veel gespoten had. Sonja gilde het uit en ik hijgde en kreunde. Toen ook het laatste restje eruit was liet ik mij op mijn rug naast Sonja vallen. Mijn slap geworden lid lag nog nalekkend nutteloos op mijn buik. We hadden beiden tijd nodig om bij te komen. Dit was in elk geval voor mij een ervaring als nooit tevoren. Zelfs met Bianca had ik dit niet gehad.

Na een poosje draaide Sonja zich naar mij toe. Ze steunde op haar elleboog en keek naar mijn lichaam. Haar blik bleef rusten op mijn kruis. Het volgende moment voelde ik daar een hand. Maar wat ik verwachtte bleef uit. De hand streelde alleen maar even.

“Dank je wel,” hoorde ik Sonja zeggen. “Dat was echt heel lekker. Mannen denken meestal dat ze voorzichtig met me moeten zijn, maar ik hou juist van ruw en hard.”

Mannen?, dacht ik, nu toch een beetje jaloers. Dus er waren er meer geweest voor mij…

Ik had kennelijk ook gezegd wat ik dacht want Sonja reageerde: “Dat heb ik toch al uitgelegd… Ik ben niet zo jong als ik lijk. Dus ja: mannen.”

Ze kuste me op mijn borstkas. “Jaloers..?”, vroeg ze.

Ik legde een hand op haar hoofd, woelde wat door haar haar dat daardoor nog meer door elkaar raakte.

“Een beetje,” gaf ik toe.

Sonja legde haar hoofd op mijn borst en keek me aan. “Is toch niet nodig… Ik ben nu bij jou.”

Ja, dat was waar. Dat viel niet te ontkennen: ze was nu hier bij mij, en daar ging het uiteindelijk om. Wat kon mij de rest ook schelen. Ik nam haar in mijn armen en trok haar bovenop mij. Zo moeten we dan in slaap zijn gevallen, denk ik. Toen ik mijn ogen weer opendeed waren mijn armen leeg. Ook het bed was leeg, afgezien van mijn eigen persoon. Er lag een dekbed over mij heen. Geen idee waar dat vandaan kwam, maar het was wel aangenaam warm. De kamer was donker.

Ik probeerde me te herinneren wat er allemaal gebeurd was. Vage flarden kwamen bovendrijven. Een meisje, dacht ik, er was een meisje…Ik knipte het lampje op het nachtkastje aan. Ik moest even wennen aan het licht. Toen sloeg ik het dekbed terug en stapte uit bed. Op de wekker naast mijn bed zag ik de tijd. Als die klopte moest het nu vroeg in de ochtend zijn. Een blik naar buiten leerde me dat dat wel juist was. Wat ik ook zag was dat het flink had doorgesneeuwd. Alles was bedekt met een dikke laag wit poeder.

‘Sonja!’, dacht ik ineens, ‘Waar is Sonja?’

Ik liep het huis door op zoek naar haar. Ze was niet in de slaapkamer, dat was wel duidelijk. Ze was evenmin in de badkamer of in de logeerkamer. Ik riep haar naam een paar keer maar er kwam geen reactie. Ik trof haar ook al niet aan in het toilet, in de gang, in de hal, in de woonkamer of in de keuken. Maar ook haar kleren leken spoorloos verdwenen. Geen jas meer aan de kapstok… Ik kwam tot de conclusie dat ze er stilletjes vandoor was gegaan, al begreep ik niet waarom of waarheen. Wat ik al helemaal niet begreep is waarom ze dat midden in de nacht had gedaan. Niet de meest logische tijd om als meisje alleen op stap te gaan…

Verdrietig staarde ik een tijdje zonder duidelijk doel naar buiten. Er was daar natuurlijk niets te zien. Het was nog vroeg, het was bovendien zondagmorgen, en het had gesneeuwd. Nou ja, sneeuw trok natuurlijk wel weer mensen naar buiten – alleen niet op dit tijdstip.

‘Sneeuw…,’ dacht ik, ‘Er is iets met sneeuw…’

Ach ja, natuurlijk! De sneeuwbol die we gisteren hadden gekocht! Ik liep terug naar de hal waar de tassen met cadeautjes nog steeds stonden. Maar hoe ik ook zocht, de doos met de sneeuwbol was er niet bij. Eigenlijk ook wel logisch: die was voor Sonja. Natuurlijk had ze die meegenomen! Nou oké, dan was dat ook opgelost. Dan kon ik nog wel even naar bed… Nog wat slaap zou me goed doen.

Ik wierp nog een laatste blik naar buiten. Daar liep een hele vroege wandelaar met een hond. Ze lieten diepe sporen achter in de sneeuw. En plotseling realiseerde ik me iets… Ik trok de voordeur open…en sloot ‘m toen weer. Ik rende naar de achterdeur en deed daar hetzelfde… Verbijsterd bleef ik in de keuken staan. Want noch bij de voordeur, noch bij de achterdeur trof ik sporen in de sneeuw… Mijn hoofd explodeerde zodat. Dit kon toch helemaal niet? Was Sonja hier echt geweest, of was het allemaal verbeelding? Een droom, misschien? Er was geen enkel bewijs meer van haar aanwezigheid hier. Hoe viel dat te verklaren? Ik begreep er niets van. Was ik echt tegen een meisje aangelopen gisteren? Hadden we echt samen een sneeuwbol gekocht? Het was een groot raadsel. Alles wees erop dat ik het me allemaal had verbeeld. Dat het een droom was geweest – maar wel een levensechte! In mijn wildste dromen had ik nooit beleefd wat ik nu dan gedroomd had. De seks voelde zo echt… Sonja voelde zo echt… Het kon toch geen droom zijn geweest?

Ik kwam er niet uit. Het bleef maar door mijn hoofd malen. Ik wist totaal niet meer wat ik moest doen. Moest ik de stad door, op zoek naar een glimp..? Haha, je lijkt Hans de Booy wel, zei ik tegen mezelf. Sonja vind je nooit terug, forget it. Ze is niet echt. Ze is een droom.

Nee, dacht ik daarna, ze is echt. Het moet wel echt zijn. Ik kan dat nooit allemaal gedroomd hebben.

Uit pure ellende ben ik toch weer in bed gekropen. Misschien dat een andere droom… Ik weet niet wat ik toen gedroomd heb, maar wel dat ik wakker werd van de deurbel. Er werd een aantal keren nadrukkelijk op gedrukt. Gek genoeg wist ik meteen hoe laat het was: half drie ’s middags. Bianca zou komen om de cadeautjes op te halen! En ik had nog niets ingepakt… Sterker nog, ik had nog niet eens een cadeautje voor Bianca… Ik kromp ineen bij de gedachte.

Maar ik had geen tijd om na te denken, er werd alweer aangebeld. Ik haastte mij naar beneden en opende de voordeur terwijl ik mijn kamerjas nog snel dichtknoopte. Bianca, met haar vinger nog in de lucht, keek me verbaasd aan.

“Nog in bed..?”, vroeg ze. “Was je het vergeten?”

“Eh nee.. ja.. nee hoor,” hakkelde ik, “Natuurlijk niet. Ik was alleen een beetje… Ik had een beetje…”

Ik maakte een vaag gebaar. Bianca haalde haar wenkbrauwen op maar vroeg niet verder.

“Ik wil het ook niet weten,” zei ze. “Het zijn mijn zaken niet meer.”

Ze wierp een blik over mijn schouder.

“Zijn dat de cadeautjes?”, vroeg ze. “Dat? Ehm, ja. Dat is te zeggen…”

Ik keek achterom en viel zowat van mijn stokje. De cadeautjes stonden vrolijk ingepakt klaar…

Langzaam draaide ik me om. “Ja, dat zijn ze. Klaar om mee te nemen. Zoals afgesproken.”

Ik had het gevoel alsof de wereld draaide en moest me stevig aan de deur vasthouden om niet om te vallen.

“Sorry,” verontschuldigde ik mij, “Even een momentje…”

Ik kon wel zien dat Bianca er het hare van dacht.

“Niet wat jij denkt,” voegde ik eraan toe.

Bianca reageerde daar niet op.

“Kun je misschien wel even helpen om ze in de auto te zetten?”, vroeg ze in plaats daarvan.

“Ja, ‘tuurlijk,” zei ik, “Maar dan trek ik eerst even wat aan.”

Even later lagen de cadeautjes veilig in de kofferbak van Bianca’s leasebak. Ik keek haar na terwijl ze voorzichtig de straat uit reed. Eenmaal weer binnen, de voordeur veilig achter mij dicht, dacht ik na over wat er allemaal gebeurd was. Ik wist absoluut zeker dat ik de cadeautjes niet had ingepakt. Wie had het dan wel gedaan? Sonja? Maar die was toch niet meer hier? En die was toch ook niet echt? Dat was een droom geweest, toch? Het raadsel werd alleen maar groter. Ze kon niet echt zijn, en toch was ze dat wel. Of toch niet? Hoe langer ik erover nadacht, hoe minder ik ervan begreep.

Ik bleef uren in mijn stoel in de woonkamer zitten, waar het langzaam steeds donkerder werd. Ergens in mijn overpeinzingen werd ik mij ervan bewust dat ik weer wat moest eten. Dat was ondertussen al zo’n 24 uur geleden, besefte ik. Het was een vreemd weekend! Heel anders dan ik mij vooraf had voorgesteld. Zonder duidelijk plan trok ik de koelkast weer open. Misschien kon ik een eitje bakken of zo, of wacht: er moest ook nog een restje nasi zijn.

Mijn oog viel op een groen Tupperwarebakje. Een bakje dat er volgens mij niet hoorde te zijn. Want daarin had de pasta gezeten die we gisteren gegeten hadden… Ik durfde het nauwelijks vast te pakken, maar deed het toch. Al voordat ik het deksel open had wist ik wat ik zou aantreffen. Ik rook het ook: de pasta zat er nog net zo in als toen ik hem weg had gezet, nu drie dagen geleden. Het kon niet, en toch was het zo. Weer stond ik met stomheid geslagen. Als de pasta niet op was, dan was gisteren niet gebeurd. Maar het was WEL gebeurd, want ik had cadeautjes gekocht. Cadeautjes die Bianca vanmiddag had opgehaald! Er klopte niks van…

“Sonja, Sonja…”, mompelde ik, “Wat doe je met me?”

“Sorry daarvoor,” hoorde ik plotseling een stem achter mij zeggen.

Van schrik liet ik het bakje met pasta op de grond vallen.

“En ook sorry dat ik je zo liet schrikken.”

Ik draaide me om. Daar stond ze weer: het meisje uit mijn droom. Ongemerkt was ze weer binnen gekomen. Zonder enige gêne sloeg ze haar armen om me heen en kuste me vol op de mond. Het duurde even voor ik besefte wat er gebeurde. Toen duwde ik haar voorzichtig van me af.

“Hoe..? Wat..? Waar was je?”, vroeg ik verward. “Waar kom je nou ineens vandaan? En wie ben je eigenlijk?”

Ik deed een stapje achteruit.

“Wat een hoop vragen,” reageerde Sonja. “Ben je niet gewoon blij om mij te zien?”

Ik streek met mijn hand door mijn haar. Ik was even van de wijs gebracht.

“Euh… Jawel,” antwoordde ik, “Zeker wel. Natuurlijk wel.”

Ik bekeek haar eens van top tot teen. Ze had iets anders aan dan gisteren, zag ik. Niet meer dat naveltruitje, maar een nauwsluitend wit shirt. Het was overduidelijk dat ze er ook nu weer niets onder droeg.

“Maar ik begrijp het niet,” ging ik verder, “Je was ineens weg gisteren. En nu ben je er zomaar weer. Hoe dan?!? En waar was je?”

Sonja schudde langzaam het hoofd.

“Ik ben nooit weg geweest, hoor. Ik ben er altijd. Misschien zie je me niet altijd, maar dat wil niet zeggen dat ik er niet ben.”

“Je spreekt in raadsels,” reageerde ik. “Wat bedoel je nou? Wie ben je?”

“Doet dat er nou echt toe?”, vroeg Sonja, “Is het niet veel belangrijker dat ik hier ben, nu, bij jou…? Dat is toch alles wat je wilt?”

Ze stapte op mij af. Ik wilde een stapje achteruit doen, maar ik stond al met mijn rug tegen het aanrecht. Ze nam mijn hoofd weer in haar handen.

“Kijk me aan,” zei ze.

Ach, had ik een keus? Ik was zo veel groter en sterker dan zij, maar ik was als was in haar handen. Op het moment dat ik haar handen voelde wist ik al dat ik verloren was. Onze ogen vonden elkaar… en toen onze lippen. Alle vragen die daar nog op brandden verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik nam haar in mijn armen en kuste haar hartstochtelijk en lang. Mijn tong langs de hare… Mijn handen door haar haren… De warmte van haar lichaam tegen het mijne… Goed of fout, echt of droom, het kon me geen bliksem schelen. Het voelde verdomd goed. Ik zou haar zó weer neuken!

Het was Sonja die zich losmaakte uit onze omhelzing. “Ik heb trek,” zei ze, “En volgens mij was je net met het eten bezig.”

“Jaaa….”, zei ik langzaam, “Dat klopt.”

Ik keek beteuterd naar de grond. “Het wordt in elk geval geen pasta vandaag.”

Sonja keek schuldbewust. “Spijt me dat ik je liet schrikken. Was niet mijn bedoeling.” En met een blik op de vloer: “Ik ruim het wel op. Als jij dan ondertussen iets te eten maakt…”

Zo gezegd, zo gedaan. Er waren nog wat eieren in de koelkast en ik maakte daar een omelet mee. Dat was een van de weinige dingen die ik echt goed kon (in de keuken dan). Het stelde misschien niet veel voor, maar we aten er met smaak van.

“Dat smaakte prima!”, complimenteerde Sonja mij na afloop. “Nu zou ik nog wel een toetje lusten…”

“Hmm…”, zei ik, “Ik geloof niet dat ik iets in huis heb… Of je moet een ijsje willen.”

“Een ijsje? In december? Mij te koud!”, reageerde Sonja. “Ik zat meer aan iets anders te denken. Iets warms… iets romigs… iets wat jij wel hebt, maar ik niet…”

Haar blik richtte zich op mijn kruis. Alleen al de gedachte maakte dat ik begon te steigeren.

“Owww Sonja… Bedoel je wat ik denk dat jij bedoelt?”

Ze antwoordde niet, maar ik zag hoe haar lippen zich krulden tot een glimlach. Langzaam kwam ze overeind en liep in mijn richting.

“Ondeugende meid!”, berispte ik haar.

“Vind jij wel lekker, toch?”, repliceerde zij.

Ik deed geen poging om dat te ontkennen. Sonja knielde voor mijn stoel, deed mijn benen uit elkaar… Haar hand schoof langs mijn bovenbeen naar mijn kruis… Ik voelde hoe mijn lid reageerde. Sonja’s hand lag er nu bovenop.

“Hmm hmm,” zei ze, “Je vindt het echt wel lekker.”

Ze bleef over de stof wrijven en mijn pik werd nog harder.

“Wie is er hier nu ondeugend?”, vroeg ze.

Mijn mond was droog geworden, dus ik kon geen antwoord geven. Toen maakte ze mijn broek los… Ze wreef verder, nu over mijn onderbroek.

“Hij is al lekker hard, hè?”, vroeg ze.

Haar hand schoof iets dieper mijn broek in en vond mijn ballen. Voorzichtig speelde ze er een beetje mee. Ook door de stof heen voelde het zalig. Het was moeilijk om rustig te blijven zitten, en ook ademhalen leek steeds lastiger te worden. Maar ik hield me in… het was nog veel te vroeg om te komen.

“Die broek zit in de weg,” merkte Sonja op.

Ik richtte mij een klein stukje op en Sonja trok mijn broek tot op mijn enkels. Ze keek nu bewonderend naar de vorm van mijn pik die zich aftekende in mijn onderbroek.

“Flinke jongen,” zei ze. “Had ik gisteren niet eens zo in de gaten.”

Haar handen gingen verder met het voorbereidende werk. Het duurde niet lang meer voor er een vochtige plek zichtbaar werd. Weer glimlachte Sonja.

“Kijk eens aan… hij is nu echt wakker.”

Haar vingers krulden zich om de bovenrand van mijn onderbroek…ik wipte iets omhoog…en het volgende moment zat ik in m’n blote kont. Sonja keek even naar mij op. Daarna richtte ze haar aandacht weer op mijn lid. Ze pakte ‘m met twee handen beet… en schoof haar lippen er omheen… Dat gevoel van die jonge lippen om mijn keiharde jongeheer is eigenlijk onbeschrijflijk. Het was zacht en warm en nat… Ik had moeite om niet meteen te spuiten. Sonja speelde met mijn ballen terwijl ze me vakkundig pijpte. Ik weet niet waarom ik toch nog verbaasd was door haar vaardigheden. Ik wist toch dat ze al eerder mannen had gehad? Ze likte de stam, ze likte mijn eikel, haar tong speelde met mijn pisgaatje… Ze durfde zelfs voorzichtig te bijten. Maar ze wist steeds precies waar de grens lag. Steeds als ik dreigde te komen liet ze me even met rust.

Ik zweette me een ongeluk en zat voortdurend te draaien op mijn stoel. Sonja liet mij echter niet ontsnappen. Haar hoofd bewoog op en neer… draaide rond mijn pik… langzaam… sneller… totdat… nee, toch niet… ze nam gas terug. Ik dacht dat ik gek werd. Mijn hoofd klopte en bonsde, en mijn ballen zaten strak in hun zak. Het kon toch niet lang meer duren… Sonja voelde het perfect aan. Op het moment dat ik het echt niet langer kon houden liet ze me mijn gang gaan. Ik spoot… en spoot!… en SPOOT!

Ik voelde dat ik tot achter in haar keel kwam. Mijn ballen leegden zich in haar mond. Er leek bijna geen einde aan te komen. En Sonja ving alles op… Haar mond vulde zich met mijn zaad… warm en romig, zoals ze had gezegd. Haar ogen glinsterden. Opnieuw keek ze omhoog. Ik zag haar keel bewegen… Twee keer, drie keer… voelde haar tong rondgaan in mijn mond, rond mijn langzaam slapper wordende pik… ze likte alles op… en slikte nog eens. Toen liet ze mijn pik los en likte haar lippen af. Voor de vijfde keer slikte ze.

De blik in haar ogen zei eigenlijk al genoeg, maar ze vond het toch nodig iets te zeggen:

“Zalig!”

Ze nam mijn slappe lid weer vast en inspecteerde hem zorgvuldig. Met haar tong verwijderde ze ook de laatste restjes sperma. Hierna zuchtte ze tevreden. Haar hoofd rustte tegen mijn knie.

“Echt het lekkerste toetje dat ik ken,” zei ze. “Dank je wel.”

‘Dank je wel..?’, dacht ik, ‘Ik zou JOU moeten bedanken! Zelden zo lekker klaargekomen.’

“Zo te zien hebben we er allebei van genoten,” reageerde ik, en kuste haar bovenop haar hoofd.

Zo bleven we een tijdje zitten. Toen bewoog ik mijn been even, het been waar Sonja tegenaan leunde.

“Heb je last van me?”, vroeg ze.

“Hmmn… wel een beetje,” reageerde ik, “Mijn been slaapt geloof ik.”

“Oh, da’s vervelend,” zei Sonja en ze stond op.

Ik bleef wat langer zitten, voorzichtig mijn been bewegend. Langzaam kwam de doorstroming weer op gang. Ik vroeg me af of ik mijn broek weer aan zou doen. Al snel vroeg ik me af waarom. Sonja wist al lang hoe ik er bloot uitzag, en verder was er hier toch niemand. Dus ik kon ook net zo goed de rest uittrekken…

“Wat doe je nou?”, vroeg Sonja toen ze me bezig zag.

“Waar lijkt het op?”, reageerde ik.

Het bleef stil. Sonja bleef kijken terwijl ik ook mijn laatste kledingstukken uittrok.

“Dan kan ik moeilijk achterblijven, hè?”, zei ze toen.

Ze trok haar shirt uit haar broek en vervolgens verder omhoog… zo langzaam mogelijk, leek het, alsof ze me wilde pesten. Haar blik was strak op mij gericht. En ja, het was onvermijdelijk: mijn pik reageerde. Sonja glimlachte. Tevreden ontblootte ze haar borsten. Ik werd nog wat stijver. Ze deed haar shirt uit. Met ontbloot bovenlichaam bleef ze enige tijd staan.

“Moet ik verder gaan..?”, vroeg ze plagerig.

“Je weet het antwoord al,” antwoordde ik.

“Mhmm…”, zei Sonja, “Ik wil het je graag horen zeggen.”

“Ja,” zei ik dus, “Ik wil dat je doorgaat.”

Mijn pik stond al weer rechtop.

“Hoe graag wil je dat?”, vroeg Sonja. “Wat heb je daarvoor over?”

“Och, hou toch op!”, reageerde ik. “Trek gewoon je kleren uit.”

“Ik weet niet, hoor…”, zei Sonja. “Misschien als je het heeeel lief vraagt…”

Toen kon ik me niet meer beheersen. Met twee stappen was ik bij haar. Voor ze het goed en wel doorhad lag ze op de grond. Ik worstelde met de knopen en rits van haar broek. Het viel niet mee om haar in bedwang te houden en tegelijk haar broek en slipje naar beneden te krijgen.

“Hou op!”, zei Sonja, “Ik maakte maar een grapje!”

Maar ik hoorde het maar half, zo geil als ik was. Ik hoorde de stof scheuren tijdens onze worsteling. En ineens lag ze daar naakt op de vloer, ik over haar heen gebogen, op handen en knieën. Hijgend keek ik op haar neer. Mijn god, wat was ze toch mooi. Helemaal nu haar ogen zo vlamden. Ik drukte mijn mond op de hare. Ze wilde zich verzetten, maar dat lukte totaal niet. Al snel kuste ze mij net zo hartstochtelijk terug als ik haar. Ik nam haar in mijn armen, hield haar dicht tegen mij aan. We rolden over de vloer, naakt, ineengestrengeld, nat van het zweet… geil… onze tongen langs elkaar… mijn weer loeistijve pik kloppend tussen ons in. Ik kneep in haar billen… heerlijk zachte billen… lekker rond en jong… Sonja kreunde. Ik voelde haar nagels in mijn rug.

“Oh ja!”, hoorde ik haar zeggen. “Lekker.” Gehijg. “Ga door!”, moedigde ze me aan.

En ik kneep opnieuw… iets harder dit keer. Meer gehijg, meer gekreun… Mijn hand schoof iets verder en vond een plekje tussen haar billen… Een vinger raakte haar sterretje… Ik voelde een schok door haar lichaam gaan.

“JAAAaHAAH!”, klonk het. “Zooow geilll…..”

Ze kronkelde in mijn stevige omhelzing. Weer beroerde ik haar gaatje. En opnieuw een siddering. Ik maakte mijn vingers nat met wat spuug… Sonja wist al wat er komen ging. Toen mijn vingers opnieuw tussen haar billen neerstreken kon ik de spanning voelen.

“Doe het…”, klonk het gesmoord. “Toe dan…”

Mijn vingers drongen naar binnen. Sonja liet een langgerekte kreet horen en haar lichaam schokte wild. Maar ze kon geen kant op…

“OHHHHWWWWW…. AAAAHhHH….”

Ik zat er inmiddels al tot twee vingerkootjes in. Sonja hijgde, kreunde, steunde, kronkelde… Ook het derde vingerkootje schoof naar binnen… Even nam ik rust, en daardoor kwam Sonja ook tot rust. Ze hijgde oppervlakkig, maar lag nu wel weer stil. We keken elkaar aan. Met haar ogen gaf ze aan dat ik verder kon gaan. En dus bewoog ik mijn vingers op en neer… Meteen begon ze weer te kronkelen. Ik ging rond in haar aarsje… Het kronkelen nam toe. Door haar bewegingen werd ook mijn lid behoorlijk gestimuleerd. Dat natte kutje dat voortdurend langs mijn schacht schuurde… Ik kwam al bijna klaar. En Sonja… Sonja bleek een erg gevoelig aarsje te hebben. Onder luid gegil kwam ze plotseling klaar. Ik voelde het vocht uit haar kutje stromen… Langs mijn lul… op mijn buik… over mijn ballen… Toen hield ik het ook niet meer. Krachtig kwam ik klaar. De warme massa zocht zich een weg tussen onze lichamen. Het was een ontzettend geil gevoel. Onze lichaamssappen vermengden zich… en Sonja lag nog steeds niet helemaal stil. Nat en plakkerig… warm… zweterig…

Ik had mijn vingers weer teruggetrokken en mijn handen streelden haar rug. Ze lag weer bovenop mij terwijl we allebei langzaam bijkwamen. Vooral Sonja had tijd nodig.

“Pffff….”, zuchtte ze.

Ze had haar ogen gesloten, haar hoofd rustte op mijn borst. Ik liet haar maar zo liggen, hoewel het gewicht toch aardig op mij begon te drukken. Niet dat ze nou zwaar was of zo, maar toch… Ik luisterde naar haar regelmatige ademhaling en begon te denken dat ze in slaap was gevallen. Maar toen richtte ze ineens half op en keek mij aan.

“Dat was ongelooflijk,” zei ze. “Zo lekker gekomen weer….”

Ze glimlachte.

“Ik ook, hoor,” reageerde ik, “Heb je toch wel gevoeld?”

Sonja knikte enthousiast.

“Oh jaaaaaa… wat voelde dat geil!”

Met haar hand voelde ze even tussen onze buiken.

“Plakkerige zooi…,” lachte ze.

“Hmmm ja,” reageerde ik. “Misschien moeten we even een douche nemen..?”

Sonja kuste me. Met een plakkerige hand streek ze door mijn haren en over mijn wang. Ze dacht even na voor ze antwoord gaf.

“Ja,” zei ze toen, “Misschien moesten we dat maar doen…”

Maar ze maakte geen aanstalten om op te staan. In plaats daarvan begon ze me weer te kussen. Ik kuste met haar mee. In een innige omhelzing bleven we nog geruime tijd liggen. Toen begon ik het koud te krijgen.

“Kom,” zei ik, en deed een poging overeind te komen. “De douche is boven.”

Sonja stribbelde nog even tegen, maar toen stond ook zij op. Ik leidde Sonja naar boven, haar hand in de mijne. Mijn douche is ruim genoeg voor twee personen. Even later stonden we dus samen onder de warme stralen. Ach, je kon het niet echt douchen noemen wat we daar deden. We waren beiden nog zo geil… Natuurlijk zeepte ik haar wel in, en zij mij… maar al snel vonden onze monden elkaar alweer. Ze moest op haar tenen staan om bij mijn mond te komen, dus besloot ik haar op te tillen. Nou ja, van het een kwam het ander… Voor ik het wist was mijn stijve lid weer bij haar binnengedrongen. Met mijn handen als steun onder haar billen, haar rug tegen de muur geleund, beukte ik hard op haar in.

Sonja genoot, dat kon ik zien en horen. Haar ogen half gesloten, heftig hijgend, haar lichaam schokkend… Natuurlijk had ik meer tijd kunnen nemen, maar daar had ik even geen zin in. Een paar krachtige stoten en ik kwam klaar. Opnieuw ervoer ik die sensatie van de vorige dag, toen mijn zaad haar grotje vulde. Dat warme, gelukzalige gevoel… heerlijk. En dat ik dat mocht beleven met dit verrukkelijke meisje… Een meisje dat mij perfect aanvoelde… Ik raakte er zowaar een beetje ontroerd door.

‘Verdomme,’ dacht ik, ‘Wanneer was ik voor het laatst zo gelukkig?’

Ik kuste Sonja vurig.

“Ik ben zó gelukkig,” zei ik tegen haar, tussen twee kussen door. “Ik wil dat je blijft.”

Sonja hield de volgende kus even af.

“Ik ga niet weg,” beloofde ze me, “Maar ik kan zo niet blijven.”

Ik hoorde alleen het eerste deel van het antwoord. En als ik het tweede deel misschien wel gehoord heb, dan drong het niet tot me door. Ik zou het sowieso niet begrepen hebben. We kusten nog lang, terwijl de kraan bleef lopen. Uiteindelijk heb ik dan toch de kraan dichtgedraaid. Ik droogde Sonja af, en daarna mijzelf. We wisten onszelf in de hand te houden, wat ik wel heel knap vond van mezelf. Naakt zochten we daarna mijn bed op, waar we dan toch weer begonnen te vrijen… Wat er exact gebeurde staat me niet meer helder voor de geest. Ik herinner me wel dat ik op mijn rug lag, en dat Sonja mij als een amazone bereed. De rest is een grote waas. Een soort van koortsdroom.

En toen werd ik weer wakker van de piepjes van mijn wekker. Ik schrok me rot. Net als twee dagen eerder wist ik even totaal niet waar ik was. Maar al snel besefte ik: ik lig in mijn eigen bed. En het is maandag… Ik moet weer naar kantoor. En er was nog een besef… het besef dat mijn bed verder leeg was. Al zonder naast mij te kijken wist ik dat daar niemand zou liggen. Toch draaide ik mijn hoofd naar het kussen naast het mijne… Ik schrok me rot van een rode vlek die ik daar zag. Eerst dacht ik dat ik misschien een bloedneus had gehad. Maar toen ik aan mijn neus voelde realiseerde ik me dat dat het niet was. Ik wreef nog eens in mijn ogen en richtte me half op. Toen ontdekte ik dat het geen bloed was, maar een bosje bloemen. Rode bloemen… Geen rozen, maar klaprozen. Die moest Sonja hebben achtergelaten, dacht ik.

Ik liet me nog even terugvallen in bed terwijl ik de gebeurtenissen van de afgelopen dagen de revue liet passeren. Wat was nou echt, en wat was droom? Ik kwam er maar niet uit. Hoe dan ook, de seks was geweldig geweest. Of het had geweldig gevoeld, in elk geval.

Zuchtend stond ik op. Het had geen zin om erover na te blijven denken – mijn baas verwachtte mij gewoon om 8.30 uur op kantoor. Ik keek even naar buiten en zag dat de sneeuw gelukkig vrijwel verdwenen was. Een typische Hollandse winter… de ene dag sneeuw, de volgende dag +7°C. Ik kleedde me aan, zette de bloemen in een vaas op de salontafel, nam een ontbijt, las het laatste nieuws op mijn laptop… en vertrok vervolgens naar kantoor. Dat was een wandeling van een minuut of twintig. Alleen bij heel slecht weer pakte ik de auto.

De dag begon nog vrij gewoontjes. Een van mijn collega’s sprak me aan bij het koffieapparaat.

“En..?”, vroeg hij, “Nog geslaagd voor de Sinterklaas?”

Ik was even verbaasd. Had ik daar misschien iets over gezegd tijdens de borrel? Ik kon het me niet zo een-twee-drie herinneren.

Maar hij ging verder: ”Ja, ik zag je zaterdag in de stad… Ik wou je nog aanspreken maar je was druk in gesprek. Kon alleen niet zien met wie.”

‘In gesprek?’, dacht ik, ‘Wanneer dan?’

“Waar zag je me dan?”, vroeg ik voorzichtig.

“Oh, je stond bij eh… hoe heet het… waar die boekwinkel zat.”, antwoordde hij.

Ik wist waar hij bedoelde. Het was het portiek waar ik met Sonja had gestaan. Het leek me echter geen goed idee om dat te vertellen.

“Oh ja,” reageerde ik, “Toen had ik Sonja aan de telefoon.”

Mijn gesprekspartner keek verbaasd.

“Sonja..?”, vroeg hij.

Ik werd rood. “Ach nee, niet Sonja. Bianca bedoel ik.”, haastte ik mij mijzelf te corrigeren. “Hoe kom ik nou bij Sonja?”

Mijn collega trok even een wenkbrauw op. “Geen Sonja, hè..? Hmmm…” Hij gaf me een vriendelijk tikje op de schouder voor hij wegliep. “Zal ’s tijd worden, man! Ik hoor het wel als je een getuige nodig hebt.”

Lachend liep hij in de richting van zijn werkplek. Een paar uur later belde Bianca me op mijn werk. Dat was erg ongebruikelijk, dus ik nam aan dat er iets ernstigs aan de hand was. Maar ze stelde me direct gerust: er was niets met de kinderen of zo. Nee, ze wilde me gewoon bedanken voor de Sinterklaascadeautjes. Ze bleken allemaal een schot in de roos. Dat was zó “out-of-character” voor mij dat ze direct moest bellen, vond ze.

“Jessica en Mikey waren er helemaal stil van. En ik trouwens ook. Je hebt ECHT je best gedaan dit jaar!” Er klonk verbazing door in haar stem. “En dan ook nog gedichten… Ik wist niet eens dat je dat kon.” Ze schrok van haar eigen woorden. “Oh sorry, dat klonk wel erg onvriendelijk. Maar het is zo bizar dat ik die kant van jou nooit eerder gezien heb. Misschien heb ik me toch in je vergist.”

Ze zweeg even. Dat gaf mij ook de tijd om mijn gedachten te ordenen. Gedichten..? Ik had helemaal geen gedichten geschreven. Dat lag inderdaad niet binnen mijn vermogen, daar had Bianca toch wel gelijk in.

“Maar waar ik eigenlijk voor bel… Die sneeuwbol.”

Sneeuwbol? Waar had ze het over? Ik had toch geen sneeuwbol gekocht? Of bedoelde ze..?

“Wow… Dat was echt… Betoverend, ja, ik heb er geen ander woord voor.” Ze klonk een beetje geëmotioneerd. “Ik weet niet waar je die vandaan hebt, maar… echt, wow. Hoe dat meisje verandert in bloemen… En elke keer weer anders….” Voor ik kon reageren voegde ze er nog aan toe: “En zo levensecht ook! Je zou bijna zweren…”

Ik bleef stil. Verbijsterd hoorde ik Bianca’s relaas aan. Wat was hier aan de hand? Hoe kon dit? Bianca merkte mijn zwijgen op.

“Hallo, Edwin? Ben je daar nog?”

Ik schraapte mijn keel, die droog was geworden. “Ja, ja, ik ben er nog,” reageerde ik mechanisch.

“Voel je je wel lekker? Je klinkt zo… afwezig”, vroeg Bianca.

“Nee, ja, inderdaad… ik ben niet zo lekker nee. Misschien ga ik zo wel naar huis.”

“Lijkt me een goed idee, als ik het zo hoor,” reageerde Bianca. “Beterschap, in elk geval. En een dikke bedankt dus voor de cadeautjes. Dat wou ik even zeggen.”

Ik herpakte mijzelf.

“Ja, dank je wel, dat vind ik echt fijn om te horen. Ik had graag jullie gezichten gezien…” (en dat van mijzelf ook, dacht ik erachteraan)

Bianca wachtte even voor ze antwoord gaf.

“Misschien… Misschien kunnen we met Kerst even langskomen.”

Daar was het mij niet om te doen geweest, maar ik was oprecht blij met dit onverwachte aanbod.

“Dat lijkt me hartstikke leuk,” zei ik gemeend, “Zullen we daar binnenkort iets over afspreken?”

Bianca stemde toe.

“Maar nu ga ik naar huis, want ik voel me echt beroerd,” sloot ik het gesprek af.

Daarna meldde ik mij ziek bij mijn chef en haastte mij naar huis.

De bloemen!, dacht ik de hele tijd, De bloemen! Als die er nog stonden had ik niet alles gedroomd, of had ik me niet alles verbeeld.

Ik rende naar huis en stormde door de voordeur. Met mijn jas nog aan liep ik de woonkamer binnen. Mijn blik richtte ik op de salontafel… De vaas was leeg. Totaal uit het veld geslagen staarde ik minutenlang naar het glazen object, voor de helft gevuld met water. Misschien hoopte ik dat de bloemen door pure geestkracht weer zouden terugkeren, maar er gebeurde niets. Verslagen liet ik mij in een stoel zakken. Pas toen viel mijn oog op het zakje zaad. Het duurde nog even voor ik het durfde vastpakken, bang als ik was dat ook dit slechts een fata morgana zou blijken. Maar nee, het zakje was echt. Van dichtbij zag ik dat het een zakje klaprozenzaad was. Natuurlijk, dacht ik. Wat zou het anders moeten zijn?

Ik draaide het om en om in mijn hand. Op de achterkant ontdekte ik een boodschap: “Sweet dreams! Somnia”. Ik bleef er lang naar staren. Dromen… dus toch! Alles was een droom… Maar wie had dit zakje dan achtergelaten? Want het zakje was echt, dat leed geen twijfel. Was Sonja dan toch ook echt…?

Het duurde nog een hele tijd voor ik tot de conclusie kwam dat je op sommige vragen nooit een bevredigend antwoord vindt. Dat je sommige vragen ook niet moet stellen. Dat het leven niet zo voorspelbaar of verklaarbaar is als ik altijd dacht.

Laat dat ook een les zijn voor de lezer. Oh, en geniet vooral van wat er onverwacht op je pad komt!

Epiloog

Overigens realiseerde ik me pas veel later dat er in december normaal gesproken geen klaprozen zijn in ons land. Maar hoe dan ook: al die gebeurtenissen hebben mijn relatie met Bianca (en de kinderen) wel verbeterd. Bianca was eerst wel verbaasd over mijn onverwachte belangstelling voor (met name) Griekse mythologie… Maar ja, ik moet nu toch wel toegeven dat er meer is tussen hemel en aarde.

Natuurlijk heb ik me vaak afgevraagd waarom Sonja – pardon: Somnia – me niet verbeterde toen ik keer op keer haar naam verkeerd uitsprak. Misschien vond ze het wel prettig zo. Het scheelde een hoop uitleg, denk ik. Doet het er eigenlijk toe? Ik blijf haar toch Sonja noemen.

Of Sonja/Somnia nog terug gekomen is, vraag je je misschien af… Ach, laat ik zeggen dat ik tegenwoordig een stuk vroeger naar bed ga.

Wat vond je van dit verhaal?

Laat een beoordeling achter!

Gemiddelde beoordeling 4.9 / 5. Aantal stemmen: 13

Nog geen beoordeling. Geef als eerste een waardering!

Jammer dat je dit een slecht verhaal vond!

Help ons verbeteren!

Wat vond je er slecht aan?

4 gedachten aan “Het meisje, de sneeuwbol en ik”

    1. Dank je wel, Anton! Fijn dat je mijn verhaal zo waardeert. (En dat geldt ook voor die anderen die mijn verhaal vijf sterren hebben gegeven zonder een reactie achter te laten.)
      Het is voor mij altijd spannend hoe een verhaal zich zal ontwikkelen, en deze keer was het nog lastiger om niet meteen in het begin al te veel weg te geven. Je moet als lezer net zo verrast/verbaasd zijn als de hoofdpersoon, vind ik. Maar zoals gezegd: dat viel niet mee dit keer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *